7. Het Proces.

< Astrale Handen >


Na een tal onbewuste droomachtige ervaringen waarbij ik mij op zeer realistische manier in ons huis bevond in allerlei vertrekken drong een nieuwe dimensie toe aan het beleefde. Helemaal nieuw was het niet omdat ik reeds had ondervonden dat er blijkbaar twee verschillende stadia van bewustzijn bestaan waartussen ik heen en weer bewoog - althans mentaal. Ik heb deze andere staat de tweede toestand genoemd.
Om in deze tweede toestand te geraken bleken er duidelijk wetten te bestaan. Alles in ons bestaan is onderworpen aan wetten, deze wetten waren er nu net zo maar de begrenzingen die wetten beschrijven werden duidelijk overschreden.

Het geraken in een diepe ontspanning was de voor mij moeilijkste vereiste. Ik kende geen methode of mogelijkheid om deze ontspanning gemakkelijk te bewerkstelligen. Daarom trachtte ik het op automatische manier te laten intreden. Het is bepaald niet makkelijk om de continue stroom aan gedachten (heel dat 'maalgebeuren') tot een stilzwijgen terug te bevorderen, terwijl emoties geleidelijk tot rust komen. Maar van het meeste belang is het om tijdens het proces van ontspanning niet in slaap te vallen. (Iets wat doorgaans vanzelf zal gebeuren waardoor je het verder proces niet langer gewaar bent.) Door de slaap dus te slim af te zijn blijf je al wakende terwijl je lichaam ontspant en het denkproces eindigt.
..

Als de ontspanning diep genoeg was, vond de 'overgang' plaats. Deze overgangsfase kondigde zich op allerlei manieren aan, soms door een bepaald beeld dat opdook en waarop je kon focussen en door een diep innerlijk stilzwijgen.
Op dat moment geraakte ik in een soort stroomversnelling, samen met een duidelijk hóórbare wind of ruis waarin een gevoel van beweging en geraken in een ander stadia van bewustheid. Deze hoorbare ruis nam toe en werd in korte tijd krachtig, tot aan een bepaald punt. Daar aangekomen nam de ruis af en trad een diepe, welhaast mystieke stilte in.

Deze sensatie die veelal intrad voor het eigenlijk gebeuren was reeds fascinerend.
Ik ervoer het als een duidelijke wetmatigheid, al wel het niet telkens zo hoefde te gaan en deze ruis tijdens de overgang achterwege bleef. Dit proces kon ik via de wil aanwakkeren en sturen waardoor de ruis krachtiger werd, maar ook zou ik het ogenblikkelijk kunnen afbreken waarbij ik meteen terugkeerde in de gewoonlijke waaktoestand. Dit deed ik bij een gevoel van vrees of ongemak.

Daarnaast ontstond tijdens de toenemende ruis, heel af en toe, een reëel gevoel van heftige pijn ergens in mijn hoofd, en dicht bij de oren (voornamelijk aan de rechterzijde). Deze pijn verergerde naarmate de ruis vorderde en werd dusdanig pijnlijk dat ik het proces afbrak. Ik heb geen idee wat zou gebeuren als ik deze pijn toeliet en kon verdragen, maar dat wilde ik in feite ook niet.

Als het goed verliep en de hóórbare windstroom op een hoogtepunt scheen, nam deze af en ging over in een diepe Aanwezige stilte. Het bijzonder moment, dat zich al liet kennen door het gevoel volledig los te zitten in het lichaam en daarin te zweven, als óntketend - dat ik volledig helder en bewust mijn lichaam uit steeg. Dit verliep telkenmale zo, waardoor het een weten werd, een kennis, je wist dat het kon en het zou nooit 'niet' gebeuren.
Het is immers al honderden malen gebeurd in verloop van jaren.
Maar ikzelf kon bij elk moment beslissen of ik het wel of niet wilde..
......